Parafia św. Mikołaja w Głogowie Link 1 Link 1

    

 

  1. Kancelaria
  2. Kontakt
  3. Msze i nabożeństwa
  4. Ogłoszenia
  5. Liturgia na dziś
  6. Archiwum
  7. Intencje mszalne
  8. Facebook
  9. YouTube

Jesteś tutaj: Strona główna

Święta Katarzyna ze Sieny, dziewica i doktor Kościoła, patronka Europy

Katarzyna urodziła się w 1347 roku w rodzinie farbiarza Jacopa Benincasy i Lapy di Puccio de’Piacenti. Była przedostatnim z 25. dzieci mieszczańskiej rodziny. Przyszła na świat jako bliźniaczka, ale jej siostra zaraz po urodzeniu zmarła.

Rok po narodzinach, jej rodzinną miejscowość Sienę nawiedziła epidemia dżumy, która zebrała śmiertelne żniwo, zwłaszcza wśród najmłodszych mieszkańców. Katarzyna cudem uniknęła choroby.

Katarzyna już jako kilkuletnia dziewczynka była przeniknięta duchem pobożności. Gdy miała sześć lat, przeżyła pierwsze mistyczne objawienie: ukazał jej się wtedy Chrystus w papieskich szatach w towarzystwie świętych Piotra, Pawła i Jana. Dziewczynka zrozumiała wówczas, że Jezus chce, aby modliła się za papieża, który w tym czasie przebywał na wygnaniu w Awinionie oraz za Kościół, który coraz częściej pogrążał się w chaosie. W tej intencji Katarzyna ofiarowała swoje modlitwy i posty. Złożyła również Bogu śluby dozgonnej czystości. 

Ze strony najbliższych Katarzyna spotkała się z ogromnym niezrozumieniem. Kiedy miała 12 lat, doszło po raz pierwszy do konfrontacji z matką, która chciała, by Katarzyna wiodła życie jak wszystkie jej koleżanki, by korzystała z przyjemności, jakich dostarcza młodość. Katarzyna jednak już od wczesnej młodości marzyła o całkowitym oddaniu się Panu Bogu. Rodzice ostro sprzeciwiali się stylowi życia, jaki obrała ich córka. Nakładali na nią coraz większe obowiązki, aby tylko wyciągnąć ją z pokoju, w którym oddawała się długim modlitwom i biczowaniu. Intensywnie szukali dla niej męża, aby wybić jej z głowy myśli o wstąpieniu do zakonu. Katarzyna jednak była uparta w swoich postanowieniach, a na znak sprzeciwu wobec rodziców i dla oszpecenia swojego wyglądu ścięła piękne, długie włosyi zaczęła prowadzić życie pokutne. Zamierzała najpierw we własnym domu uczynić sobie pustelnię. Kiedy jednak okazało się to niemożliwe, własne serce zamieniła na zakonną celę.

Wreszcie po latach modlitw i cierpliwie znoszonych upokorzeń ze strony najbliższych, w roku 1363 zakon dominikański przyjął ją do grona tercjarek, które nosiły habity, ślubowały czystość, ale mieszkały w swoich domach poświęcając się modlitwie i postom. Tam prowadziła surowe życie. Modlitwa, pokuta i posługiwanie trędowatym wypełniały jej dni. Jadła skąpo, spała bardzo mało, gdyż żal jej było godzin nie spędzonych na modlitwie. Często biczowała się do krwi. W wieku 20 lat była już osobą w pełni ukształtowaną, wielką mistyczką.

Pan Jezus często ją nawiedzał sam lub ze swoją Matką. Pod koniec karnawału 1367 roku, gdy Katarzyna spędzała czas na nocnej modlitwie, Chrystus Pan dokonał z nią mistycznych zaślubin, zostawiając jej jako trwały znak obrączkę. Odtąd Katarzyna stała się posłanką Chrystusa. W czasie długich godzin spędzanych na modlitwie Katarzynę nie opuszczała straszliwa wizja Europy. Dane jej było zobaczyć stary kontynent pogrążony w chaosie, grzechu, konfliktach, targany przez epidemie, choroby i wojny. Widziała również Europę, w w której  szerzyły się herezje i która była pozbawionego papieża Kościoła.

Pod wpływem tych wizji zaczęła intensywnie działać, by zapobiec przeczuwanym tragediom. Wspierana nadzwyczajnymi darami Ducha Świętego i posłuszna Jego natchnieniom, łączyła w swoim życiu głęboką kontemplację tajemnic Bożych w "celi swojego serca" z różnorodną działalnością apostolską. Z jej przemyśleń i duchowych przeżyć zrodziło się zaangażowanie w sprawy Kościoła i świata.

Mimo, iż nie potrafiła pisać, dyktowała listy i wysyłała je najpierw do najbliższych, a później do możnych tego świata, duchowych hierarchów, a nawet samego papieża. W swoich listach nawoływała do opamiętania się, do czynienia pokuty, modlitwy i nawrócenia. Wzywała ówczesnego papieża, aby wrócił do Rzymu. Mówiła o konieczności reformy Kościoła, o potrzebie przeprowadzenia pokojowej krucjaty i odnowie moralnego życia kleru.

W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem.  Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces, jednak po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.

Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała od Chrystusa stygmaty (jednak nie w postaci ran, lecz krwawych promieni).

Zakon dominikański, którego była częścią, powierzył Katarzynę pod duchową opiekę brata Rajmunda, który stał się jej kierownikiem i sekretarzem. Działalność Katarzyny bardzo szybko zaczęła przynosić owoce. Ludzie reprezentujący różne warstwy społeczne zaczęli się nawracać. Zwaśnione rody prosiły ją o pomoc w zażegnaniu konfliktów. Nawet władcy republik wysyłali po nią delegacje, by pomagała im w negocjacjach pokojowych. W tym celu Katarzyna często podróżowała, pełniąc w świecie pokojową misję. Udało jej się zapobiec wielu zbrojnym walkom i nakłonić papieża Grzegorza XI do powrotu do Rzymu, pomagając mu rozwiązać konflikt z Florencją.

Katarzyna zmarła w 1380 roku w wieku 33 lat. Pod koniec swojego krótkiego życia ciężko zachorowała. Jednak mimo cierpienia, które odczuwała, każdego dnia chodziła do bazyliki św. Piotra, by trwać godzinami na modlitwie prosząc o pojednanie w Kościele.

Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronką Europy.

Modlitwa za wstawiennictwem św. Katarzyny ze Sieny:

Święta Katarzyno, mężna kobieto, wyproś nam łaskę odnalezienia drogi, która prowadzi nas ponad wody grzechu, rozpaczy, zniechęcenia i beznadziei, do Mostu, którym jest Pan Jezus, Odkupiciel człowieka.

Mężna św. Katarzyno, wypraszaj nam łaskę duchowego rozeznawania dróg życia i dróg śmierci. Obyśmy podjęli codzienny trud nawrócenia. Ty jesteś przykładem umiłowania Jezusa Chrystusa w Kościele Katolickim, który zachowuje cały depozyt wiary przekazany nam przez Apostołów. 

Prośmy Boga, byśmy z pokorą, jak św. Katarzyna, dostrzegając grzechy ludzi Kościoła, duchownych i świeckich, z tym większą gorliwością modlili się o ich świętość.

 

Źródło: www.brewiarz.pl

           www.niedziela.pl

 

 

  telefon: 76-833-36-01

  76-833-29-08 (wikariusze)

  e-mail: parafia@mikolajglogow.pl

czynna:

wtorek i czwartek: 

9:30 - 11:00      16:00 - 17:00

sobota:  9:00 - 10:00

  w tygodniu w ciągu roku:

  7:00, 9:00 i 18:00

  - w okresie wakacji letnich

  7:00 i 18:00

  w niedzielę i Święta:

  6:30, 8:00, 9:30, 11:00 (z udziałem

  dzieci), 12:30, 16:00 (od września

  do końca maja) i 18:00

  - w okresie wakacji letnich

  6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 18:00

  20:00 (od czerwca do końca sierpnia) 

 

 

  W każdą niedzielę podczas Mszy św.

  W tygodniu przed Mszą św. oraz 

  podczas Nabożeństw.

  Odpust Parafialny:

  6 grudnia - Uroczystość św. Mikołaja

 

 

 

Copyright © 2017-2021 Parafia Rzymskokatolicka św. Mikołaja w Głogowie